4. 4. 2025: Забавка „міцных“ із провінції

Ту не поможе ани меджіславяньскый язык.

Тема теріторіалных претензій односно Підкарпатя од кінця фебруара уж не є лем прівілеґіёв мадярьского ултраправіцёвого Руху наша отцюзнина (Mi Hazánk Mozgalom). Словацькы медії інформовали о тім, же таку тему в Москві уж обговорив і єден словацькый політік.

Но, властно, слово політік в припадї Павла Слоты є скорїше гіпербола досягуюча розмірів нашой ґалаксії. Павол Слота, сын довгорічного председы словацькых націоналістів із SNS – Яна Слоты, ани здалека не є на пути свого отця, котрый у своїм часї быв впливным політіком.

Сын Павол, председа нулапроцентовой партії Domov – Národná strana, котрый свої неуспішны кандідатуры реалізує все на списку іншой, так само чудной партії, є скорїше часточков словацького політічного планктону, котрый ниґда не перейде таку путь еволуції, жебы створити якыйсь комплікованішый орґанізм.

Наперек тому Павол Слота перед веце як місяцём зарезоновав у словацькых медіях. На соціалній сітї Facebook інформовав о своїй навщіві Москвы. Но, навщіву Москвы собі якось в послїднїм часї словацькы політіци, і векшого калібру, облюбили, і так якбач не хотїв быти мімо того нового тренду. Стрїтив ся там наприклад і з таков персонов, яков є ідеолоґ Кремля Александр Дуґін.

А так само председа нулапроцентовой партії написав, же бісїдовав з російскым посланцём Серґеём Ґавриловом, котрый звернув ёго увагу на порушованя основных людськых прав і слобод Русинів жыючіх в „Закарпатьскій Руси“. Но і подля пана посланця бы было зрозуміле, кебы „сьме розвивали актівность на поміч людям, котры свого часу жыли з нами як братя Чехы в сполочній державі.“

Слота далше в статусї продовжовав з тым, же Україна як держава в будучности не мусить єствовати так, як єй знаме днесь, і Словаци бы ся не мали чути виноваты, кебы підняли теріторіалны претензії на теріторії, якы історічно належать „Закарпатьскій Руси“.

Роздїльме собі тоту тему. То, же суть порушованы права Русинів на Українї, є факт, на котрый Русины нелем на Українї, але і в рамках свого меджінародного руху звертають увагу веце як три декады. Є смутне, же такый Слота мусить іти до Москвы, але то не є вынятковый припад, жебы ся дізнав тото, што має за граніцёв своёй державы. Не знав то, бо Русины го ниґда ани не інтересовали. А ани теперь го не інтересують.

Кебы ёго, або іншых словацькых політіків Русины на Підкарпатю реално інтересовали, пак бы акцентовали потребу рїшіня прав Русинів, і в рамках меджінародных орґанізацій, котрых є Словакія членом, на то мають много можлиностей.

Не знав то, бо Русины го ниґда ани не інтересовали. А ани теперь го не інтересують.

То, же Слота в рамках помочі людям з їх правами, людям із котрыма колись вєдно жыли в єдній державі, такой бісїдує о теріторіалных претензіях, лем потверджує факт, же ту не іде о правдиву намагу помочі Русинам, але о причіну, як і собі одрізати дашто з колача, кебы была така можность.

Як уж было спомянуте высше, Слота є політічный планктон, і з ёго діскусій в Москві собі тяжку голову робити не є треба. Він огрожінём не є про никого, окрем себе самого. На другім боцї мож відїти, же в мурах Кремля мають Підкарпатя, котре вже раз анектовали, в мерьку, і знають собі на свої планы знова найти „добру причіну“.

Потверджує ся, же Україна своёв неволёв рїшыти права Русинів не огрожує лем свої прозападны амбіції, але іщі і дає Москві матеріал на „приятельскы“ діскусії о теріторіалных претензіях. Притім Русины не хотять нич, лем свої права. І вырїшіня прав Русинів бы запхало рот такым авантурістам.

Слота у своїм статусї на кінцю написав, же з Ґавриловом обговорили і потребу створїня меджіславяньского языка, котрому порозуміють вшыткы Славяны.

Я бы хотїв підкреслити, же Слотови і далшым, котры бы хотїли „поміч Русинам“ рїшыти даякыма теріторіалныма претензіями, знаме на будьякім языку, якому хоць лем дакус розуміють, пояснити, жебы собі свої презентії дали за калап, і лишыли о судьбі теріторії вырїшовати людей, котрым історічно тота теріторія належыть як автохтонному населїню. Іншак ту не поможе ани меджіславяньскый язык.

Павол Слота є єден з тых „міцных“ з провінції, котрый собі не усвідомлює, же Підкарпатя не є забавка, з котров ся він може грати, а же і в тій Москві собі з нёго лем робили жарты. І кебы хотїв помочі Русинам, рїшыв бы дашто цалком інше. Лемже ёго, так як і Москву, абсолутно не інтересують Русины.

Петро МЕДВІДЬ. Статя была написана як коментарь „Вступне до контроли“ лемківского радія lem.fm., языкова і ґрафічна управа: АРК СР. Жрідло фотоґрафії: Pixabay.com