7. 2. 2026: Ку недожытому юбілею вызначного маляря Володиміра Микиты (1. 2. 1931 р. – 15. 7. 2025 р.) oдкрыли выставу ёго робот в Ужгородї

В просторах Закарпатьского областтного уелецького музея Йосифа Бокшая в Ужгородї 20. януара 2026 была одкрыта выстава творів русиньского маляря і вызнчной особности у возроднім русї Русинів – Володиміра Микиты. Выстава є присвячена недожытому ёго 95. юбілею, бо 1. фебруара бы мав 95 років. Выставлены творы суть маєтком родины Володиміра Микиты, але так само суть із пріватных збірок або з колекції Закарпатьского областного умелецького музея Йосифа Бокшая

* * *

Народив ся Володимір Микита у 1931-ім роцї в селї Ракошино на Підкарпатю, котре втогды належало до складу Чехословакії. Закінчів руську ґумназію у Мукачові і потім штудовав в Ужгородї на умелецькім учілищу під веджінём Йосифа Бокшая і Адалберта Ерделія. Почас своїх штудентьскых часів много раз выставлёвав вєдно із своїма учітелями і став ся продовжователём традіцій міджівойновой підкарпатьской малярьской школы. І то нелем техніков малёваня, но і принятём філозофії служіня народу і отчізнї.

Микита мав успіх як портретіста, автор жанровых сцен, пейзажів, но в ёго творчости суть і філозофічны роздумы о смыслї людьского єствованя. Творчу зрїлость досягнув у 1960-ых роках, коли ся в ёго творчости обявили штири головны мотівы: псіхолоґічный портрет, благородна сільска робота, філозофічный пейзаж і еколоґічный протест. Переломом быв образ Ягнятко із 1969 р., одколи суть на полотнах Микиты міцны сільскы особы, котры наповнює внутрїшнёв дінаміков творїня. Тыма образами Микита представив в умелецькых кругах совєтьской Україны новый приступ трактованя тем традічного сільского жывота.

Ґалерію портретів у Володиміра Микиты одкрывать лірічне полотно Моя мамка із 1967-го року, по котрім вытворив дакілько портретів сучасників. Портрет під назвов Малярь Манайло здобыв про Микиту перше місце меджі вызначныма майстрами сучасного філозофічного портрету. У Микиты суть унікатны і ёго пейзажы (мальбы країны).

Володимір Микита одограв вызначну роль і в културнім жывотї Підкарпатьской Руси (Закарпатя) в остатнїх роках совєтьского режіму і незалежной Україны. У роках 1966 – 1999 быв председом „Закарпатської обласної організації Спілки художників України“. За свої умелецькы успіхы быв і дакілько раз оцїненый. Спомяньме членьство у „Національної Спілки художників України“ од 1962-го р., мав тітул „Заслужений художник України‟ од 1975-го р., од 1991-го р. мав тітул „Народний художник Україны‟. Од 1997-го року быв членом-корешпондентом в „Академії мистецтв України“ і од 2004-го р. быв рядным членом той академії. Є лавреатом областной премії  Й. Бокшая і А. Ерделія, ці лавреатом премії Т. Шевченка. У 2006-ім роцї му была передана „Золота медаль Академії мистецтв України“, в тім самім роцї дістав од презідента Україны „Орден Ярослава Мудрого V. ступня‟. Быв честным жытелём міста Ужгород.

У 2004-ім роцї став єден з першых лавреатів Премії за вызначне дїло про русиньскый народ, передаваной Караторусиньскым научным центром у Ню Йорку і фінанцованой русиньскым філантропом із Канады – Штефаном Чепом. В році 2021 став Володимір Микита першым лавреатом Націоналной премії за русиньске уменя імени Івана Манайла Pro Arte Ruthenorum.

Микита має свою важну роль в народнім возроджіню Русинів на Підкарпатю. Твердо стояв на позіціях, же Русины суть окремым народом зо своёв історіёв і културов.

А. З.